piše: Dragan Krušić, sveštenik
Ovog 2025. ljeta Gospodnjeg navršilo se 24 godine od upokojenja u Gospodu našeg uvaženog plemenika, bratsvenika, rođaka i strica Baća Vasovog Krušića, poznatog profesora srpskog jezika i književnosti.
Profesor Baćo Krušić je rođen 4. januara 1931. godine u selu Prigradini, plemenu Banjani-Opština Nikšić, od oca Vasa i majke Lucije, rođene Aleksić. Bio je treće od četvoro djece, uz najstarijeg brata Iliju imao je i dvije sestre Novku i Vukosavu. Rano ostaje bez svoga oca Vasa, tako da brigu o njemu, starijem bratu Iliji i sestrama preuzima njihova čestita i požrtvovana majka Lucija, koja ih je podigla, odškolovala i uputila na čestite staze života, u nimalo lakim životnim okolnostima, na čemu su joj djeca do kraja života bila blagodarna.
Baćo je završio Osnovnu školu na Velimlju i ostao upamćen kao đak generacije. Nakon završene Osnovne škole na Velimlju, upisuje nižu gimnaziju i učiteljsku školu u Nikšiću, na kojoj je diplomirao 1952.godine. Sledeće godine je odslužio i vojni rok u JNA. Školske 1953. /54.godine je radio u Osnovnoj školi „Svetislav i Đoka Bulajić“ na Vilusima, i kao nastavnik predavao srpskohrvatski jezik. Pošto je postigao izvanredan uspjeh kao nastavnik srpskog jezika u pomenutoj školi, imao je osobitu želju da se upiše na redovne studije jugoslovenske književnosti i srpskohrvatskog jezika. Ta želja mu se i ostvarila, tako da je upisao pomenute studije u Sarajevu i iste završio 1959.godine sa visokim prosjekom. Kao stipendista Opštine Nikšić, predavao je jednu godinu u Osnovnoj školi“Jovan Gnjatović“ u Vraćenovićima, a zatim dvije školske godine,od 1960.do 1962.godine, bio je direktor Osnovne škole „Jovan Draganić“ u Petrovićima, a istovremeno je predavao svoj predmet srpski jezik i književnost.Za vrijeme dok je bio direktor škole u Petrovićima,pomenuta škola je postizala odlične rezultate blagodareći njegovom predanom i stručnom radu kao pedagoga.U Gimnaziju“Stojan Cerović“ u Nikšiću,počeo je da predava 1962.godine.To je bilo vrijeme kada je u nikšićkoj gimnaziji radilo ne mali broj nastavnika koji još nijesu imali punu školsku spremu za zvanje profesora,a tada je Baćo već bio profesor i predavao svoj predmet.NJegov rad u nikšićkoj gimnaziji je okarakterisan kao stručan,savjestan i pedantan,uz pohvale za nastojanje da učenike što bolje opismeni i usmjeri ka literalno književnim dostignućima.Bio je već tada zapažen kao odličan poznavalac srpskog jezika i književnosti,jednom riječju pravi srbista.
U Podgoricu, tadašnji Titograd , dolazi 1965.godine,kada se i zapošljava u Gimnaziji „Slobodan Škerović“,u jednoj od najistaknutijih obrazovnih ustanova,ne samo u okvirima Crne Gore već i šire.
On je pripadnik plejade čuvenih profesora podgoričke gimnazije,koje je odlikovalo pored visoke stručnosti u svojim oblastima,veliko uvažavanje od strane učenika Gimnazije,ali i cijelog grada.Baćo je bio profesor koji je od učenika zahtijevao znanje i disciplinu,a njima je prenosio svoj dar za literalni izraz i široko poznavanje jugoslovenske i svjetske književnosti.Bio je i sam erudita,posjedovao je i bogatu biblioteku,koja je bila na raspolaganju mnogim generacijama tadašnjih titograđana.Uvjek je na posao dolazio u odijelu,sa kravatom i krasili su ga gospodstveni maniri.Imao je kaligrafski rukopis i bio primjer profesora jezika „staroga kova“.
Među generacijama učenika kojima je predavao ,mnoge su ličnosti iz svijeta kulture i umjetnosti:ljekari,političari itd.
Pričao mi je ugledni profesor srpskog jezika Svetozar Ćiraković iz Nikšića, kada je bio na studijama srpskog jezika i književnosti, da mu je mentor bio Baćo,koga se rado sjećao i ističući njegovu stručnost i odlično poznavanje jezika.
Poznato je da je čuveni jugoslovenski glumac Žarko Laušević u svojoj knjizi:“Godina prođe,dan nikad“,naveo upravo da je profesor Baćo prepoznao njegov umjetnički dar,glumački talenat i usmjerio da se bavi tim pozivom.
Baćo se rado sjećao svojih plemenika Banjana i Oputno-rudinjana,iz Osnovne škole na Velimlju ,gdje je i učio, škole u Petrovićima i Vraćenovićima,gdje je predavao i bio direktor. Sa osobitom bratskom ljubavlju i poštovanjem je pričao o svojim dragim Prigrađanima,i kako ih je i sam nazivao, svojim bratstvenicima,uglednim profesorima srpskog jezika braći Matović,Nikoli i Vukašinu,Damjanovim Matovićima,koji su kao prosvjetni radnici ostavili duboki ljudski trag ne samo u Nikšiću,gdje su i radili,već u čitavoj Crnog Gori pa i na širim prostorima.
Baćov stariji brat Ilija, bio je takođe fakultetski obrazovan,završio je Ekonomski fakultet u Sarajevu i bio vrstan ekonomista radeći u tada čuvenoj firmi „Unioinvenst“ u Sarajevu,gdje je i živio.Nije se ženio.
Stradao je mučeničkom smrću 1992.godine od strane muslimana.Odveden iz svoga stana gdje je živio i umoren na zvjerski način.
Do danas mu se nezna ni groba ni mramora.
Baćo je svoju suprugu Miru, rođenu Šćepanović upoznao upravo radeći kao profesor u Podgoričkoj gimnaziji,gdje je u to vrijeme ona predavala engleski jezik. Sa suprugom Mirom imao je divan i skladan brak i u njemu dobio četvoro djece:dva sina i dvije kćeri.
Upokojio se u Podgorici 2001.godine, u 70-toj godini života i sahranjen u rodnom selu Prigradini , na Počivalima kod Hrama Svetog Save prvog srpskog prosvetitelja i učitelja.
Vječan mu spomen i Carstvo Nebesko.
Foto: Privatna arhiva
