Piše: Spasoje Tomić, magistrand istorije
Dvostruki aršini i političko licemjerje već dugo predstavljaju glavnu karakteristiku djelovanja jednog dijela srpskog društveno-političkog javnog mnjenja u Crnoj Gori. Dok se u javnom prostoru deklarativno kunu u srpstvo, u stvarnosti otkrivaju sasvim drugačiju realnost, oportunizam koji se krije iza jeftinog populizma i sitnih interesa.
Posebno je upečatljiva paradoksalna pojava da djelovi ovog „intelektualnog“ miljea bez ikakvog zazora i trunke političke refleksije ujutru drže lekcije zvaničnom Beogradu o tome kako treba da vodi spoljnu politiku. Isti ti akteri nikada nisu povukli nijedan realan potez, niti su napisali niti jedan redak, niti napravili bilo kakav protest da primoraju crnogorske institucije da barem preispitaju, a kamoli povuku sramotno priznanje lažne države Kosovo. Lekcije se dijele sa sigurne distance, dok se ključna nacionalna pitanja ignorišu čim se suoče sa potrebom za stvarnom političkom žrtvom.
Licemjerje se posebno ogleda na društvenim mrežama i u medijskim manipulacijama. Mnogi od onih koji su javno i nekritički „pumpali“ atmosferu podrške različitim blokadama i radikalnim protestima, prvi su skočili na noge kada je Srbija, kroz legitiman komentar svog predsjednika, ukazala na određene anomalije. Tada se naglo mijenja retorika, odjednom se pokreće lavina larme i kuknjave kako „mali, nezavisni Montenegro“ navodno trpi nekakvu agresiju. Ta lažna briga za suverenitet služi isključivo kao štit za prikrivanje sopstvene političko – ideološke nedoslednosti.
Zapanjujuća je i podudarnost narativa. Količina napada na Srbiju koja dolazi iz redova ovih samoproglašenih „najboljih Srba“,, jer boljih nema, barem ne u sopstvenim očima, direktno je srazmjerna količini napada koju na Beograd upućuju ekstremne komitske i suverenističke strukture. Fond riječi, naslov, podnaslov i argumentacija u potpunosti se podudaraju.
Razlika je samo u ambalaži, dok komitske strukture napadaju Srbiju sa pozicija otvorenog šovinizma, ovi drugi to čine sa navodno patriotskih pozicija koristeći identične floskule i optužbe.
Krajnji dokaz ovog licemjerja vidi se u geopolitičkoj selektivnosti. Koliko god da su glasni, bučni i agresivni u kritikovanju Srbije, toliko postaju zaglušujuće tihi, (istina ima onih koji i odreaguju), ili im reakcija potpuno izostane kada zvanični Zagreb ispostavlja ponižavajuće zahtjeve Crnoj Gori. U tim trenucima nema velike debate, niti oštrih višednevnih opservacija, (tu i tamo neko ponešto napiše, pola dana priče i….čiča miča i gotova priča) a kukavičluk se pravda već odavno izlizanom frazom da „put u Evropsku uniju nema alternativu“, valjda po cijenu potpunog gubitka nacionalnog dostojanstva.
Srpski društveno-politički faktor u Crnoj Gori moraće suštinski da se suoči sa ovim unutrašnjim protivrečnostima ako mislimo da opstanemo kao narod. Do tada, politika šupljih fraza i dvostrukih aršina ostaće samo svjedočanstvo o političkoj banalnosti koja više šteti nacionalnim interesima nego svi otvoreni protivnici zajedno. A jedino čega se naši protivnici zaista plaše jeste srpski integralizam a ne policentrizam, pa se nadam da ćemo to jednog dana shvatiti.
(Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrici „Stav“ nisu nužno i stavovi redakcije „Portala RTNK“)
Foto: Printscreen/Portal O83
