U organizaciji Eparhije budimljansko-nikšićke, Crkvene opštine Nikšić i Opštine Nikšić, u Nikšićkom pozorištu sinoć je održana tradicionalna Svetosavska akademija u čast Svetog Save, prvog srpskog arhiepiskopa i prosvetitelja.
Episkop dioklijski Pajsije, u prisustvu sveštenstva, monaštva, gostiju Akademije, predstavnika Vlade i Opštine Nikšić, kao i brojne publike, u Svetosavskoj besjedi govorio je o duhovnom nasljeđu Svetog Save i njegovom značaju u savremenom vremenu. Put Svetog Save nije put lakoće, već borbe, žrtve i odgovornosti, ali i jedini koji vodi duhovnoj pobjedi.
“Za neprosvećene je otvarao škole, za bolesne lječilišta; za bogočežnjive gradio manastire, za poslušne sastavljao tipik; nepokorne izobličavao i zakon i red uvodio. Srpčad kao svoju milu djecu od neprijatelja branio bogonadahnutom riječju, perom i molitvom. Sve što je stvarao, prikivao je čvrsto za Nebo, ostavljajući zemlji samo ono što Neba nije ni dostojno. Zbog toga sve što nam je ostavio u nasleđe, to i danas traje, živi i postoji.
Bio je to vijek duhovnog preporoda, početak državnog i kulturnog uspona srpske države i epohe koja se u našoj narodnoj i crkvenoj istoriji piše velikim i zlatnim slovima, a čiji protagonist je svakako bio blagorodni svetogorski monah i prvi Arhiepiskop srpski – Sv. Sava”, kazao je episkop dioklijski Pajsije.
Ukazujući na duhovnu povezanost Svetog Save i Svetog Jovana Zlatousta, episkop Pajsije poručio je da su oba velika crkvena učitelja pokazala da se vjera, narod i identitet čuvaju istrajnošću, čak i u vremenima najvećih iskušenja.
“Sada je već vidljiva sličnost između ova dva velika stuba jedne i iste Crkve i pitamo se da li bi oni zaista bili takve dvije duhovne gromade da njihovu dušu nisu uzorala iskušenja vremena u kojem su živjeli? Da li bi vijenac svetosti mogli dobiti da borbe uopšte nije ni bilo? – Zasigurno ne bi, jer je to onaj put koga Hristos naziva uskim i tijesnim i kojim nas poziva da Njemu dođemo.
Danas, osam vjekova nakon Sv. Save, nije taj put postao ni malo širi. More iskušenja stoji tamo gdje i ranije bilo. Međutim, i vijenci slave čekaju nove glave.
Kaže narodna riječ da se na muci poznaju junaci, a ja bih se usudio da dodam da se na muci rađaju junaci. Istina je da su naš narod danas ophrvala iskušenja sa svih strana. Premda živimo u vremenu gdje se vjera, uzeta kao isuviše primitivna, potiskuje i ismijava; zdrava nauka odbacuje kao prevaziđena, a prazna i bezvredna bezobrazno nameće, ipak to ne znači da je vrijeme da plačemo nad svojom sudbinom već je to pogodno tlo na kom se rađaju junaci i sveci. Tome nas uči život Sv. Save i cjelokupno iskustvo i istorija naše Crkve. Mir i spokojstvo pripadaju onom svijetu kojem strijemimo.
Stoga, mi svi kao čeda Sv. Save ne smijemo zaboraviti riječi onog velikog učitelja ali istovremeno i stradalnika za pravdu i riječ Božju da “tamo gdje su ratovi, tamo su i počasti; i gdje je borba, tamo je i vijenac“ (Sv. Jovan Zlatoust)“, poručio je episkop dioklijski Pajsije.
U kulturno-umjetničkom dijelu akademije nastupili su horovi Svetog novomučenika Stanka i Prepodobne mati Angeline, solistkinja Milica Radović uz klavirsku pratnju Ninoslave Zlatković i Nikole Vučkovića, kao i instrumentalni izvođači — harmonikaš Bogić Kecojević, frulaš Radovan Suknović i narodni guslar Boško Vujačić. Program je vodila glumica Biljana Đurović.
Svetosavsku akademiju u okviru januarskog repertoara programa „Nikšićka kulturna scena“ organizivali su Eparhija budimljansko-nikšićka, Crkvena opština Nikšić i Opština Nikšić.
Jovan Džodžo
Foto/video: RTNK
