U okviru osmog književnog festivala „Auto(r) na korzu“ publici se predstavio Erik Ondrejička, jedan od značajnijih savremenih slovačkih pjesnika.
Erik Ondrejička u zbirci pjesama „Paviljon čistog zvuka“oblikuje poetski prostor između jezika i tišine, stvarnosti i unutrašnjeg doživljaja svijeta. Stihovima koji pozivaju na zastajanje i promišljanje, Ondrejička potvrđuje da poezija i danas ostaje jedan od najsuptilnijih načina razumijevanja čovjeka i vremena u kojem živi.
„Poezija slovačkog pjesnika Erika Ondreičke u zbirci „Paviljon čistog zvuka” predstavlja pažljivo konstruisan mentalni prostor u kojem se materijalni svijet, jezik i ljudsko tijelo postepeno lišavaju svoje težine kako bi se rastočili u tišinu, eteričnost i čist paradoks bivstvovanja. Kroz pažljivo gradiranu seriju pjesama, Ondreička vodi čitaoca na specifično egzistencijalno hodočašće – od početne žudnje za ćutanjem do metafizičkog prihvatanja nestvarnosti svijeta. „Paviljon čistog zvuka” je knjiga koja, uspješno skidajući sloj po sloj sa jezika, društvenih kanona, tijela i kosmičkih dimenzija vremena i prostora, čisti mentalni prostor za svog čitaoca.Ovo je lirika koja nas uči kako da oslušnemo onaj esencijalni, čisti zvuk postojanja koji preostaje kada sve riječi konačno utihnu. Iako u kasnijim fazama i knjigama napušta klasičnu zvučnu strukturu, Ondreička majstorski vlada klasičnim pjesničkim tehnikama. On uspješno rehabilituje rimu i muzikalnost stiha u očima savremenog čitaoca, ali to čini bez dogmatizma, estetski efektno narušavajući ritmičke sheme i koristeći opkoračenja tamo gdje je potrebno naglasiti značenje“, stoji u recenziji Radomira Uljarevića, koju je pročitala književnica Milica Bakrač.
Sa Ondrejičkom je razgovarao književnik Miljan Mijušković, otvarajući pitanja koja se tiču motiva njegovog stvaralaštva, osobenosti slovačkog jezika, mjesta poezije u savremenoj evropskoj kulturi, kao i brojnih drugih književnih i kulturnih tema.
“Poezija je fenomen koji bi trebao da povezuje ljude.Ne znam tačno gdje u sebi osjećam poeziju, geografski, to mjesto mogu imenovati kao srce. Poezija bi trebalo da bude napisana na takav način da svaka pjesma bude posvećena nekome. Možda ne u procesu stvaranja, ali na kraju sigurno mora biti namijenjena određenoj osobi. Mislim da pjesnici, posebno u današnjem vremenu interneta, vještačke inteligencije, novih tehnologije, filmova, hiperprodukcije knjiga, trebaju da javno čitaju poeziju „, smatra, uz ostalo, Ondreička.
Erik Ondrejička napisao je više zbirki ljubavne i refleksivne lirike, multimedijalnih poetskih projekata i knjiga za djecu. Njegove pjesme prevedene su na više jezika i uvrštene u međunarodne antologije.
Za svoj rad nagrađen je slovačkim priznanjem Zlatno pero.
Jovan Džodžo
foto/video: RTNK
